Ik wil wel werken, maar...

Nederland telt heel wat chronisch zieken in alle soorten en maten. Een deel kan (gedeeltelijk) werken. Een ander deel zit noodgedwongen thuis. Als je het mij vraagt zitten er onder die thuiszitters best veel die wel willen werken, maar...
... zij kunnen 's ochtends om lichamelijke redenen niet goed hun bed uit komen.
... zij hebben goede dagen en slechte dagen.
... zij kunnen niet langer dan een uur achterelkaar zitten.
... zij hebben energie om x aantal uren te werken, maar de reistijd wordt teveel.
... zij kunnen niet tegen alle prikkels in een kantoor-omgeving.
En zo zijn er nog een hele serie van dit soort redenen.

Maar zou je daarom niet kunnen werken? In dit digitale tijdperk zouden er toch genoeg oplossingen te bedenken moeten zijn om hier omheen te werken? Denk aan...
... een telefonische helpdeskfunctie, ook vanuit bed te doen.
... X aantal uren werk per week, uit te voeren op de momenten dat je je goed voelt.
... gewoon simpelweg telewerken in allerlei functies, met elke X tijd een kantoormoment om je collega's te zien. Met video-conference kun je dat zelfs vanuit huis doen. Of meer op kantoor in goede tijden en meer vanuit huis in slechtere tijden.

Ja, dat kost iets meer moeite en vraagt om meer flexibiliteit van de kant van je werkgever en je collega's. Maar het is denk ik ook gewoon een kwestie van wennen aan een andere manier van werken. Het zou toch fantastisch zijn als je een bijdrage kunt leveren aan de maatschappij en een deel van je eigen geld te verdienen? Los van het geld-gedeelte, of het wel of niet iets oplevert... Waar het mij om gaat is, dat als je wilt werken en je meer kunt en wilt dan een beschermde werkplek te bieden heeft, daar toch een mouw aan te passen moet zijn?

Wat zou voor jou een oplossing zijn om 10, 20 of misschien wel meer uren per week te kunnen werken?