Consuminderen omdat het kan, is heel wat anders dan consuminderen uit noodzaak. Consuminderen om een iPad te kunnen kopen, voelt heel anders dan moeten consuminderen om te zorgen dat je geen huurachterstand krijgt. Consuminderen met geld op de bank voelt heel anders dan consuminderen waarbij je weet dat je eigenlijk nooit meer echt nieuwe kleding kunt kopen. Ook al ben je mèt geld op de bank nog zo’n fanatieke 2e-hands-kleding-koopster, als het echt moet, kun je ook nieuw kopen. Dat is de vrijheid die je hebt, die een ander misschien niet heeft.
Consuminderen uit noodzaak heeft vaak te maken met onzekerheid op het gebied van basisbehoeften; onderdak, eten en drinken, kleding, warmte etc. Als daar bij de eerste de beste tegenvaller iets fout kan gaan, zit je ermee. De situatie is vaak onstabiel, onrustig. Zelfs als je goed kunt bezuinigen en goed overzicht hebt, komt de overheid weer met allerlei veranderingen, gaat de huur omhoog etc. Altijd maar weer rekenen of iets kan. Altijd voorbereid zijn op (en emotioneel bestand zijn tegen) nee zeggen tegen je kinderen.
Anita
Hier het verhaal van Anita. Het is fictief,verzonnen, maar wel gebaseerd op de realiteit. Haar situatie is relatief overzichtelijk en stabiel. Maar een flinke narekening van de energiemaatschappij, na een koude winter als deze, kan al een kleine aardverschuiving in de financiën betekenen. Helaas is het echte leven van veel mensen niet altijd even stabiel. Dus als je wat langer een klein inkomen hebt, is er vaak weinig nodig om je in de ellende te helpen.
Toen ik 50 was, ruilde mijn man me in voor een jonger exemplaar. De kinderen waren toen al uit huis. Mijn ex overleed binnen een jaar na de scheiding aan een hartaanval, dus heb ik maar kort alimentatie gehad. Waarschijnlijk was dat jonge ding toch iets teveel van het goede voor ‘m. Gelukkig had ik een administratieve baan van 20 uur, waar ik uiteindelijk 32 uur van kon maken. Maar redelijk aan het begin van de crisis ben ik ontslagen. Dat is nu 4 jaar geleden. Na de WW, zit ik nu in de bijstand. Met mijn 58 jaar zie ik mezelf niet erg snel aan de bak komen. Om me heen worden alleen maar meer mensen ontslagen. Maar ik blijf solliciteren.
Met mijn bijstandsuitkering, huurtoeslag en zorgtoeslag kom ik op 1115 euro inkomen per maand. Daar gaat vanaf:
Huur: 525 euro
Gas en elektriciteit: 80
Water: 10
Prepaid mobiel: 10
TV. / tel / internet: 30
Zorgverzekering: 120
Overige verzekering: 30
Dan houd ik per maand 310 euro over voor de rest. Daarvan gaat 30 euro per maand naar de algemene buffer en 10 voor een nieuwe fiets. De 270 euro gedeeld door 4,5 week, is 60 euro per week. Ik doe alle boodschappen voor 30 euro per week, dat is 135 euro per maand. Voor de rest maak ik een begroting. Niet dat het altijd uitkomt of op gaat, maar hier voel ik me prettig bij. Als het goed gaat, heb ik in de zomer enkele tientjes over om wat leuke dingen te doen.
- Mijn bieb-abonnement kost me 5 euro per maand.
- Fietsonderhoud, fietstassen, regenkleding: 10 per maand. Ondanks mijn knie kan ik gelukkig nog goed fietsen, als het maar niet te vaak en te ver is.
- Goede schoenen (i.v.m. knie), slippers, sloffen, zomerschoenen: 10 per maand.
- Kleding (2e hands), stof en garen: 25 per maand. Ondergoed, sokken en nachtgoed koop ik nieuw. Via een regeling van de gemeente kan ik gratis een naaicursus doen. Van mijn kinderen heb ik een naaimachine cadeau gekregen. Dat wilde ik niet, want ze moeten goed voor zichzelf zorgen. Maar ze zeiden, mam je hebt altijd goed voor ons gezorgd, nu geven we iets terug. Dus nu pimp ik 2e hands kleding, naai eenvoudige dingen voor mezelf, soms iets voor de kleinkinderen en cadeautjes.
- Cadeautjes (ook kerst) en kleinigheidjes als ik ergens op visite ga: 10 per maand.
- Reizen: 15 per maand, o.a. voor de voordeelkaart. Mijn kleinkinderen wonen 1,5 uur reizen met de trein hier vandaan en mijn zus een uur.
- Goed doel: 5 per maand.
- Budgetkapper 1 keer in de 8 weken en zelf mijn haar kleuren: 10 per maand
- Aflossing lening: 40 per maand. Die schuld is ontstaan toen ik eigenlijk de auto weg moest doen, maar mijn moeder ernstig ziek was. Ik kon er met het openbaar vervoer eigenlijk niet komen. Dus tot na de begrafenis heb ik de auto gehouden en er in die tijd nogal wat kosten aan gehad. Mijn pet stond er niet naar om een andere auto te zoeken, die ik eigenlijk ook niet kon betalen. Misschien had me dat uiteindelijk toch minder gekost. Maar dat is achteraf. Nog 7 maanden te gaan. Daarna wil ik sparen voor een weekje vakantie.
- Overig: 5 euro. Als dat al overblijft, want een postzegel hier een collecte daar en weg is het.
Het vakantiegeld van 550 euro zet ik apart voor het eigen risico van de zorgverzekering en als buffer. Ik rook niet en heb geen huisdieren. ‘k Zou ook niet weten waar ik dat van moest doen. Wat ik mis, is dat er weinig meer spontaan kan. Het is altijd snel rekenen of ik wel of niet op een uitnodiging in kan gaan. Zelfs al ga je wandelen en neem je eigen brood en drinken mee, als de club op een terras gaat zitten, doe je ook mee. Dat kan ook wel eens, maar het is elke keer weer rekenen.
De flexibiliteit is er uit. Spontaan uit eten gaan, kan eigenlijk niet en alles met trein- en entreekosten (Creabeurs, zwembad etc.) is eerst rekenen en dan ja of nee zeggen. Ik schuif in mijn hoofd heel wat af met mijn begroting. Mijn wasmachine kapot of andere onverwachte kosten, was na mijn scheiding en voor de WW al best een ding, maar nu helemaal. En als bijvoorbeeld de belastingdienst een fout maakt, zoals bij mijn buurvrouw, en ik zou 100 euro per maand terug moeten betalen, dan ben ik helemaal klaar. Dan kan ik alleen nog maar thuis zitten.
0 comments:
Post a Comment