“Oh, wat moeten we gelukkig zijn” en andere kritiek

Naar aanleiding van de recensie door Spaarcentje, kwam er wat kritiek op GELUKKIG. Niet leuk, maar ik heb liever dat je zegt wat je op je lever hebt, dan dat ik niks hoor. Nu kan ik tenminste ergens op reageren. Voordat ik in ga op de kritiek, eerst even dit...

Perspectief en wensen
Hoe je iets beleeft hangt voor een deel af vanuit welke hoek (perspectief) je naar iets kijkt. Twee verschillende mensen kunnen dus een heel ander beeld en gevoel hebben bij één en hetzelfde tijdschrift. De één vindt GELUKKIG bijvoorbeeld duur, de ander juist goedkoop.

Daarnaast is het zo dat er net zoveel wensen als er mensen zijn. De één is van de knutsel en hoe meer doe-het-zelf artikelen, hoe beter. De ander wil liever informatieve artikelen. Als maker van een product kun je niet met alle winden mee waaien. Je bepaalt een koers en wie mee wil varen, vaart mee. Binnen die koers is er wel ruimte voor inbreng en variatie. Op basis van wat ik van lezers hoor (dus als je iets anders wil, e-mail of bel dan even) probeer ik de beste balans te vinden tussen verschillende soorten artikelen en rubrieken.

Als GELUKKIG niet het type blad is wat bij je past, niet kopen! Er zijn andere bladen of andere media waar je misschien wel vindt, wat je zoekt. En eerlijk gezegd, misschien weet je het op een gegeven moment allemaal wel en wil je geen besparingstips meer lezen die je al kent. Fantastisch! Abonnement automatisch af laten lopen en niet weer lid worden! Daar tegenover staan nog duizenden Nederlanders die niet uitkomen met hun geld en misschien wel iets hebben aan wat er in GELUKKIG staat.

En dan nu de kritiek:

“Oh, wat moeten we gelukkig zijn”
Als nuchtere Noorderling (wonend in het Zuiden) moest ik wel lachen om deze opmerking. Als ik zelf ergens een hekel aan heb, is dat overdreven positief en gelukkig doen. ‘k Heb me dan ook echt af zitten vragen hoe iemand aan dat idee zou kunnen komen. Ik heb zelf de volgende punten gevonden (zijn er andere, dan hoor ik ze graag).

• Ik kies er bewust voor om een positief blad te maken. Voor ellende kun je de krant lezen, het nieuws kijken etc. En hoe erg je situatie ook is, uiteindelijk schiet je er niks mee op om bij de pakken neer te blijven zitten. Wat wat mij betreft niet wil zeggen dat er geen ruimte is voor rouw, verdriet of boosheid.
• Ik kies er bewust voor om in de interviews geen sappige details te schrijven, à la Story, Privé of de Telegraaf. Als iemand gescheiden is, flinke schulden heeft of bijvoorbeeld chronisch ziek, kun je ervan uitgaan dat dat geen feestje is. Interview-kandidaten zitten ook niet te wachten om dat soort details aan heel de wereld te vertellen. Ze willen juist kwijt dat er ondanks de ellende licht is aan het einde van de tunnel. En dat er naast de ellende (die nog steeds ellendig is) ook ruimte is om van dingen te genieten.
• In 2013 schreef ik een serie over de wetenschap van het geluk. We kunnen veel van ons geluk beïnvloeden door ons gedrag, denken en de keuzes die we maken. Dus zes keer stonden twee pagina’s per blad in het teken van geluk. Misschien heeft dat onbewust bijgedragen aan het idee van overdreven gelukkig en positief moeten zijn?

“Het enige positieve en grootste pluspunt is dat het abonnement automatisch afloopt”
Geloof het of niet, er zijn ook abonnees die dat juist het grootste minpunt vinden. Zij laten liever het abonnement automatisch doorlopen.

“Te dun, te duur en het duurt me te lang”
Ja, hij mag dikker! Dat vind ik ook! Ik zou graag uitbreiden en dat gaat ook zeker gebeuren. (En als dat gebeurt, zal ik dat echt wel laten weten! Je denkt toch zeker niet dat ik zo’n verkooppunt laat liggen?;-) Er wordt in de kritiek een vergelijking getrokken met GENOEG, een ander consuminderblad. Daar duurde de ontwikkeling bij mijn weten nog langer.

De Vrekkenkrant was de eerste 4,5 jaar een blad van 6-8 pagina’s als ik het me goed herinner. Heel waardevol, maar niet dik. Geschreven door twee personen, met ingezonden tips en brieven. Toen het blad verder ging als GENOEG met 32 pagina’s, was er een redactie van enkele personen en een aantal meewerkende schrijvers.

GELUKKIG begon 3 jaar geleden met 16 pagina’s. (Dus als je dan graag wilt vergelijken, heb ik nog 1,5 jaar de tijd om op de 32 pagina’s te komen ;-) Vanaf het derde nummer had het blad 20 pagina’s en vanaf januari 2012, 24 pagina’s. Er zijn mensen die oprecht denken (en dat tegen mij zeggen) dat ik de ideeën en artikelen in mijn vrije tijd even uit mijn mouw schud. Misschien zijn er mensen die dat kunnen, maar ik kan dat niet.

Duur? Dat kan. Hangt er vanaf hoe je er tegenaan kijkt. Had gisteren nog iemand aan de lijn die vindt dat het blad juist best goedkoop is. Een blad met 0 pagina’s aan advertenties, heeft geen andere inkomsten dan alleen het abonnementsgeld. Geen advertenties, is een heel bewuste keuze en onderdeel van de filosofie achter GELUKKIG. Dat heeft als beperking dat je afhankelijk bent van het aantal abonnees. Pas bij grotere aantallen komt er geld beschikbaar om uit te breiden. Maar door uit te breiden kom je misschien weer aan meer abonnees...

Er zit € 4500,- eigen geld in het blad en een kleine € 1000,- aan giften. Het werk doe ik tegen 0,00 salaris. Als er geld “over” blijft, gaat dat eerst naar de verdere ontwikkeling van het blad zitten en niet in het onszelf terugbetalen of een salaris voor mij. Vind ik dat erg? Nee, helemaal niet. Ik vind het nog steeds erg leuk om het blad te maken. De kostprijs (laten drukken, enveloppe, portokosten en zaken als kantoorartikelen) van GELUKKIG ligt nog steeds maar net onder de abonnementsprijs. Weinig marge dus. Als er nog 50 abonnees bij komen en dat aantal stabiel blijft, kan ik een flinke kostenbesparing doen op de verzendkosten.

Dus ja, ik wil graag uitbreiden en het blad verder ontwikkelen! Dat kost tijd, ruimte in mijn hoofd en geld. En dat zal ik toch (deels) moeten realiseren voordat ik verder kan. Factor tijd en ruimte in mijn hoofd: check! Ik ben heel erg blij met het nieuwe team. Aan de rest wordt gewerkt. Had iemand anders het sneller en beter gekund? Vast wel. Maar ik ben niet iemand anders. Het risico dat ik daarmee lezers verlies is voor mij.