Minimalisme en “Preppen”

Staan steeds meer spullen wegdoen en je enigszins voorbereiden op calamiteiten of een flinke dip in de economie tegenover elkaar? Of passen ze bij elkaar? Zelf denk ik dat ze bij elkaar passen. Samen met consuminderen, milieu-bewuster leven, samen- en zelfvoorzienend leven, vormen ze een nieuwe manier van denken over leven, samenleven en economie.

Minder afhankelijk, meer zelfstandig
In alle gevallen kijk je naar de essentie van wat je nodig hebt. Wat is genoeg? Wat heb ik echt nodig en wat niet? Als het punt je bij paaltje komt, heb je onderdak, eten en drinken nodig. En als dat geregeld is, heb je ruimte voor andere zaken en extra’s. Door bezig te zijn met het genoeg en leren om dingen zelf te doen, worden we minder afhankelijk van de overheid, organisaties, winkels en fabrieken. We nemen meer verantwoordelijkheid voor ons eigen leven en trekken ons minder aan van wat ‘ze’ vinden dat we moeten hebben of doen.

Waarom ik bewust de term “preppen” verder niet gebruik
Veel preppers gaan ervan uit dat er binnen nu en relatief binnenkort een dramatische verandering in de wereld plaatsvind, waar ze last van krijgen. Dat kan, maar het hoeft niet. Sinds de tweede wereldoorlog zijn er genoeg momenten in de geschiedenis geweest, waaruit een of andere flinke crisis had kunnen komen. Maar behalve wat autoloze zondagen, economische dips en flinke prijsstijgingen hier en daar en wat nucleaire dreiging, gebeurde er in Nederland niet veel op grote schaal. De watersnoodramp in 1953 als uitzondering.

Natuurlijk vonden er wel kleinere rampen plaats door bijvoorbeeld storm, brand en overstroming van rivieren. Maar vragen die om een constante staat van paraatheid met een kelder vol eten en een uitgebreide kennis van overleven in de wildernis? Of is het voldoende om eens goed na te denken over mogelijke scenario’s en een paar verstandige dingen te doen. Denk aan rookmelders plaatsen, het stof uit de droogtrommelfilter halen, je administratie niet op de begane grond bewaren als je in de buurt van een rivier woont etc. Ook op economisch vlak heb je natuurlijk persoonlijke en lokale crises. Denk aan werkloosheid door sluiting van een grote fabriek, scheiding, arbeidsongeschiktheid etc. Maar een inflatiecrises à la Argentinië of Griekse toestanden hebben we hier nog niet gehad.

Bewust leven geeft flexibiliteit
Door anders te gaan leven, word je zelfredzamer en flexibeler. Bij droogte heb je je regenton(nen) met water om je moestuin vochtig te houden. Met je moestuin, zeker als hij van enig formaat is, ben je in tijden van prijsstijgingen minder afhankelijk van anderen. Door (als het kan) van bijvoorbeeld 70 procent van je inkomen te leven, kun je beter financiële tegenvallers en achteruitgang in inkomen opvangen. Niet dat je daarmee alles voorkomt, maar je hebt wat meer financiële armslag.

Stijgt de prijs van een pak koffie ineens naar 10 euro per pak omdat de oogst mislukt is? Dan kun je met de paar pakken koffie in je kast langzaam afbouwen (afkicken?). Breekt de waterleiding, dan heb je wat flessen drinkwater staan. Heb je alleen spullen die je echt gebruikt, dan scheelt dat bij het plotseling moeten verhuizen. Weinig spullen maar wel van goede kwaliteit, zorgen ervoor dat je lang geen nieuwe spullen hoeft te kopen. Voordelig als je een tijd lang minder inkomsten hebt.

Gaat de economische toestand ineens hard achteruit, maar heb je een uitgebreide consuminderkennis, dan heb jij een voorsprong op de rest. Ken je mensen met verschillende vaardigheden, dan kun je diensten ruilen. Heb je al ervaring met een minimoestuin, dan is het in slechtere tijden makkelijker om een grotere moestuin (je achtertuin?) te beheren.

En zo kan ik nog eindeloos doorgaan. Voorbereid zijn op ‘de toekomst’, wordt eigenlijk een soort voorbereid zijn op het leven. Er niet vanuit gaan dat alles wel goed komt en er altijd overvloed zal zijn, zonder in een kramp te schieten. Gewoon je leven leven en ervan genieten en daarnaast verantwoordelijkheid nemen voor jezelf, je gezin en wat je verder belangrijk vindt. In je eigen tempo op je eigen manier.